GAANCoachingBanner7.jpg GAANCoachingBanner8.jpg GAANCoachingBanner9.jpg GaanCoachingBanner1.jpg GaanCoachingBanner3.jpg GaanCoachingBanner4.jpg GaanCoachingBanner5.jpg GaanCoachingBanner6.jpg
A+ A A-

Weer met zijn tweeën... Wat nu?

Weg

Daar gaat ze door de gate, helemaal in haar uppie naar de andere kant van de wereld. Ik slik het brok in mijn keel door, nu is het echt. Bij de uitgang van Schiphol halen we een vlaai, die we opeten bij oma en opa. Bewust het verdriet wegwerken. Wanneer we 's avonds thuis komen valt de stilte over ons, weg willen we. Naar een gezellig restaurant waar we beseffen dat we samen zijn en dat we het heus wel gaan redden het komende jaar. Alleen vandaag even niet.

Samen

De eerste tijd doen we alles samen terwijl we normaal gesproken veel apart doen. Man mag van de baas even niet reizen, vind ik wel prima, voor nu.

We doen wat we normaal ook doen. Maar eten maken voor twee? Ik weet niet eens meer hoe dat is. Boodschappen halen, 't is de moeite niet en ik kook veel te grote porties. Niet dat ons meisje nou zoveel at (een beetje wel natuurlijk :D). 

Ach het voelt gewoon anders. Opeens ben ik me zó bewust dat we met zijn tweeën zijn, of liever gezegd, dat er thuis geen kinderen meer zijn. En dat mijn rol anders is en dat ik daardoor alles anders beleef.

Loslaten

Voor mijn gevoel was ik nog niet klaar met zorgen. Het was een vertrouwde rol, die me paste, alwaar ik me thuis in voelde. Mijn rol naar de studerende zoons is al een poosje meer die van afstandscoach. Ook toen zij de deur uitgingen, ervoer ik dat als lastig. Ik hou nou eenmaal niet zo heel erg van veranderingen, of heet dat proces gewoon Loslaten? Maar toen was er steeds nog een ander (gast)kind. En nu zijn man en ik op elkaar aangewezen en dat voelt anders. Wat delen we samen? Waar hebben we nu meer tijd voor? Verschuilen achter de kinderen die nog iets willen of moeten, hoeft én kan niet.

Bang

Waar ben ik toch zo bang voor? We zijn al zo lang samen en we weten inmiddels wat we aan elkaar hebben. Man is niet zo'n prater, die observeert meer terwijl dochter en ik er op los babbelen. Daar zie ik zo tegenop, die stiltes... Het boezemt me angst in. Kunnen we het samen nog leuk en gezellig hebben? 

Na drie maanden

Stiltes... ja zoals verwacht zijn ze er... Maar is dat erg?

En wat betekenen stiltes? Is de gespreksstof op? Of voel je je zo vertrouwd met elkaar dat je soms mag zwijgen? Waarom is man soms zó stil?

Natuurlijk weet ik het antwoord niet precies al heb ik wel een vermoeden. Ik doe wat ik anderen ook wel eens adviseer, namelijk helemaal niets. Ik ga gewoon mee in zijn ritme, als hij zwijgt, zwijg ik ook, als hij praat, praten we samen. En ik toon interesse, stel hem vragen over hoe hij dingen ervaart. En dan blijkt dat we wel gezellig kunnen keuvelen en plezier kunnen maken. Meisje en ik hebben behoefte om ons uit te drukken en te kwebbelen, te discussiëren, te zingen, te plagen...

Nu we met zijn tweeën zijn, is er voor man meer ruimte en niet te vergeten, rust. Onze rolverdeling is anders, merken we. En dat is goed, het verandert op natuurlijke wijze.

Gaat goed

IMG_3179.jpg

Nu is ons meisje al weer drie maanden in Nieuw Zeeland. Het tijdelijke gezin is haar permanente familie geworden. Heel vriendelijke mensen en een leuke gastzus uit Canada. Ze heeft het druk met school, sport, AFS (de organisatie waarmee ze weg is) en allerlei andere activiteiten. We zijn daar erg blij mee en het geeft ons rust. Ze ziet er goed uit, heeft haar rol in haar nieuwe gezin, krijgt nieuwe vrienden. Heel dankbaar dat haar dat gegeven is.

Man en ik gaan ook goed, zo samen. Een weekendje naar zoon in Groningen, plotseling een hapje eten in de stad, lekker voor de buis een pizza wegwerken (ha , dat mocht nooit, eten doen we aan tafel) en ook lekker in de tuin rommelen met na afloop een portje. We zijn tevreden.

Wil je reageren? Linda@gaancoaching.nl of bel 06-48222110

Go for it girl, go!

26-10-2019

  Vandaag vliegt het vliegtuig met mijn meisje en haar vriend naar zijn land van de kiwi’s. Ze durft haar vleugels te spreiden en te onderzoeken of het leven haar daar past. Dat is wat we haar hebben voorgeleefd en zij brengt het in de praktijk. Ze heeft geen zekerheid, en eigenlijk ook geen idee wat ze daar nou precies gaat...

Read more

Boing, dat vreselijke gevoel dat je gefa…

04-07-2017

Het kwam binnen toen hij zei dat hij liever door iemand anders begeleid wilde worden. Een jaar lang mocht ik hem in de meest moeilijke tijden die je kunt bedenken bijstaan. Het was niet altijd leuk of makkelijk. Mijn adviezen kwamen vaak niet aan. Maar we hebben ook diepgaande gesprekken gehad over loslaten, over wat rouw is, over liefde, over...

Read more

Het meisje vliegt uit

20-01-2016

Maar alleen Hoeveel keer ik te horen krijg: "Dan zijn jullie weer met zijn tweeën". "Oh en als je man dan ook nog eens op reis is dan ben je maar alleen" als klap op de vuurpijl. Tja dat is helemaal waar, bij de gedachte alleen al krijg ik buikpijn en heb ik geen idee hoe ik het allemaal ga ervaren...

Read more